1991 yılında Kürtler, Saddam Hüseyin rejimine karşı ayaklanmaya teşvik edildi; ancak öncelikler değiştiğinde yalnız bırakıldılar. Rejim ayaklanmayı bastırmak için helikopterler ve tanklar konuşlandırdığında kimse bizi savunmaya gelmedi. O günlerin anıları hala canlı ve zihinlerimize kazınmış durumda. Bugün o dönemi “Raperîn” olarak anıyoruz ve bize öğrettiklerini unutmuyoruz.
Daha yakın zamanda ise Kuzeydoğu Suriye’de, yani Rojava’da yaşananları gördük. Yapılan tüm vaatlerden sonra, Suriye Kürtleri IŞİD’e karşı savaşın ön saflarında yer aldıktan sonra, onlara nasıl davranıldığına hep birlikte tanık olduk.
Bugün Irak Kürtleri nihayet yaşamlarında belli bir istikrar ve onur duygusuna kavuşmuştur. Bu nedenle Kürtlerin dünyanın büyük güçleri tarafından birer piyon gibi görülmesini kabul etmesi çok zor, hatta imkânsızdır.
Deneyimler ortadadır. Boş vaatler ortadadır. Çok sık olarak Kürtler yalnızca güçlerine ya da fedakarlıklarına ihtiyaç duyulduğunda hatırlanır. Bu nedenle bu çatışmaya dahil olan tüm taraflara çağrıda bulunuyorum: Kürtleri rahat bırakın. Biz kiralık silahlar değiliz.”
